Hanne T'Kindt

LinkedIn is een inboundmachine. En ik bewijs het keer op keer aan mezelf.

Er zijn voor mij twee lagen in hoe personal branding werkt. 

De eerste laag is je naam opbouwen. Mensen leren je kennen, weten waar je voor staat en zien je als expert in wat je doet. Die laag is "always on." Zelfs als je even niet post, ben je niet ineens vergeten. Je zit ergens in het achterhoofd van mensen. Ze weten wie je bent en waar je voor staat.

Maar die laag alleen is niet genoeg om consequent leads te genereren. Daarvoor heb je de tweede laag nodig: actieve aanwezigheid. Consistent zichtbaar zijn in de feed van je doelgroep. Elke post is een kleine nudge die zegt: "hey, ik ben er nog." 
En het is díe laag die ervoor zorgt dat mensen ook effectief actie ondernemen. Dat ze je een DM sturen, of dat ze je op het juiste moment doorverwijzen naar iemand in hun netwerk.

Ik merk dat verschil bij mezelf zó duidelijk. Toen ik in oktober opnieuw startte en consistent begon te posten, kreeg ik 2 tot 3 inbound leads per dag in m'n inbox.

De afgelopen weken focuste ik me voornamelijk op die nieuwe klanten effectief opstarten en content creëren voor hen. Mijn eigen LinkedIn kwam op een laag pitje te staan. Iets met een loodgieter en een lekkende kraan, je kent het wel 🫠 

En... het aantal leads zakte naar een tweetal per week. 

M'n personal brand was niet verdwenen, mensen wisten nog steeds wie ik was. Maar zonder die nudges verdween ik uit hun dagelijkse bewustzijn, en daarmee ook de urgentie om actie te ondernemen.

Want mensen zijn druk met hun eigen leven. Ze denken niet spontaan aan jou op het moment dat ze iemand nodig hebben. Ze denken aan de persoon die ze net voorbij zagen komen in hun feed of op een evenement. Je moet top of mind zijn op het moment dat de nood er is, en je weet nooit wanneer dat moment valt.

En dat is ook waarom ik het een inboundmachine noem. Je kan het bijna aan- en uitzetten. De afgelopen weken had ik het uitgezet, en de leads stopten mee. Sinds ik weer begonnen ben met posten, merk ik dat ze ook meteen weer binnenkomen.

Dus bij deze een goede reminder: niet alleen investeren in de lange termijn, maar ook gewoon dagelijks volhouden. Alsof ik dat niet al wist hé 🙃

Personal branding voor founders die zichtbaar willen worden | Ex-agency founder

"Ik laat al m'n LinkedIn posts schrijven door AI. 100 posts op 10 minuten. En ik krijg ook likes en comments!"

Uhu, van datzelfde groepje dat verwacht dat jij morgen op hun post schouderklopjes komt geven.

En, converteren ze? 🤦🏻‍♀️

Vorige week had ik wellicht de meest lastige 36 uur van het jaar.

In Shanghai, op een plek waar niemand Engels sprak, verzwikte ik m'n enkel. Ineens immobiel, alleen, en geen idee hoe ik dat ging oplossen. De ochtend nadien verloor ik m'n paspoort én miste ik daardoor m'n vlucht naar Taiwan. Spoiler: ik vond het uiteindelijk wel terug maar een klein paniekske is de understatement van het jaar.

Maar ergens onderweg leerde ik iets wat ik eigenlijk al wist maar waar ik nu heel veel rust in kon vinden: je kan niet alles controleren, en soms moet je gewoon ondergaan. En uiteindelijk kwam alles goed.

Da's het raarste aan alleen reizen. Het is de ultieme boost voor m'n zelfvertrouwen, maar niet omdat het altijd vlot loopt.

→ 𝐄𝐫 𝐢𝐬 𝐧𝐢𝐞𝐦𝐚𝐧𝐝 𝐨𝐦 𝐨𝐩 𝐭𝐞𝐫𝐮𝐠 𝐭𝐞 𝐯𝐚𝐥𝐥𝐞𝐧. Elk probleem los je zelf op. Dat "ok, ik heb dit alleen opgelost"-gevoel is iets dat ik nergens anders zo sterk voel en het geeft me het gevoel dat ik de wereld alleen aankan (wat ook min of meer het geval is intussen 😉)

→ 𝐃𝐞 𝐦𝐞𝐞𝐬𝐭𝐞 𝐦𝐞𝐧𝐬𝐞𝐧 𝐝𝐞𝐮𝐠𝐞𝐧. De receptioniste in Shanghai hielp me via een vertaalapp de hele ochtend bij het terugkrijgen van m'n paspoort. De Balinezen zijn de vriendelijkste mensen die ik ooit ontmoet heb. En ik kan mijn laptop laten staan in een koffiebar in Seoul zonder ook maar één seconde schrik te hebben voor diefstal. Dat soort ervaringen verandert hoe je naar mensen kijkt, ook thuis.

→ 𝐂𝐨𝐧𝐭𝐚𝐜𝐭 𝐦𝐚𝐤𝐞𝐧 𝐠𝐚𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐤𝐤𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞𝐫. "Hey, are you also traveling solo?" is letterlijk m'n standaardzinnetje - in de lift, op restaurant, in de metro. Maar ik merk dat ik dat ook meeneem naar België. Ik ga er sneller hulp vragen als ik iets niet weet, op iemand afstappen op een netwerkevent of in een co-working space. In België zijn we dat niet zo gewoon, maar ik probeer het wel.

De keerzijde van de medaille is natuurlijk dat er ook niemand is om het mee te delen als er iets moois gebeurt. En dat alleen reizen heel erg kan opladen, maar ook uitputten. All in all blijf ik het heerlijk vinden en hoop ik je te kunnen inspireren met wat courage om ook eens alleen op pad te gaan.

“Ik neem snel wat video content op, dan kan ik dat ineens ook testen voor mijn klanten” - of toch, dat dacht ik.  
Ik ben comfortabel tijdens presentaties voor publiek, heb geen schrik van de camera - hell, ik zing zonder (al te veel 😉) stress voor een volle zaal. Maar “zo efkes snel tussendoor” wat video’s over personal branding opnemen, dat was toch pittiger dan gedacht.  
Waarom ik het dan toch wilde proberen? De laatste maanden (jaren zelfs, eigenlijk) roept iedereen luid dat ‘video hét medium is’. En dat het platform video sterk naar voren schuift, meer bereik geeft etc.

In mijn eigen ervaring is dat niet per definitie het geval, en wordt video eigenlijk net minder bekeken. MAAR het is wel een heel sterk format om vertrouwen te creëren en echt een band op te bouwen met het publiek. Want iemand zien spreken, bewegen etc. zorgt toch voor een heel andere interactie dan gewoon een stilstaand beeld. 

Ik heb me dus toch maar over de initiële gêne gezet en nog wat content opgenomen. Binnenkort in je feed 😉

En heel benieuwd naar jullie ervaring met video!

De eerste post die ik voor haar plaatste op LinkedIn haalde 340+ likes en >11K impressies.

Vorige week ging de eerste LinkedIn post die ik samen met een klant maakte live. Ze is CEO van een B2B bedrijf, en had tot nu toe nog niet echt ingezet op LinkedIn als kanaal. En toch: 340+ likes op post één.

Ik ga niet doen alsof ik dat kan garanderen voor elke klant, want da's niet zo. Maar er zat wel een heel bewuste aanpak achter. En ik denk dat het interessant is om even te delen wat we precies gedaan hebben om meteen zo'n mooie resultaten te halen. 

→ 𝐄𝐞𝐧 𝐡𝐨𝐨𝐤 𝐝𝐢𝐞 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐞𝐭𝐣𝐞 𝐬𝐜𝐡𝐮𝐮𝐫𝐝𝐞. We openden met een statement waar ze zich tegen verzette. Iets dat haar doelgroep niet verwacht, en waar ze even bij moet stilstaan. 

→ 𝐇𝐚𝐚𝐫 𝐯𝐞𝐫𝐡𝐚𝐚𝐥 𝐚𝐥𝐬 𝐩𝐨𝐬𝐢𝐭𝐢𝐨𝐧𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠. Ze heeft een achtergrond die niet standaard is in haar sector, en net dát maakt haar interessant. We hebben haar "ongewone" pad ingezet als haar grootste troef. 

→ 𝐖𝐞 𝐠𝐞𝐛𝐫𝐮𝐢𝐤𝐭𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐜𝐨𝐧𝐜𝐫𝐞𝐞𝐭 𝐯𝐨𝐨𝐫𝐛𝐞𝐞𝐥𝐝 𝐝𝐚𝐭 𝐡𝐞𝐞𝐥 𝐡𝐞𝐫𝐤𝐞𝐧𝐛𝐚𝐚𝐫 𝐰𝐚𝐬 voor haar doelgroep, en het maakt haar expertise tastbaar zonder dat ze hoeft te zeggen "ik ben expert".

→ 𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐭𝐞 𝐬𝐚𝐥𝐞𝐬-𝐲. We hebben kort en subtiel verwerkt wat ze doet en voor wie. Maar er was geen schreeuwerige CTA of pitch. 

→ 𝐄𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐞𝐫𝐤𝐞 𝐟𝐨𝐭𝐨. Ze kijkt zelfverzekerd en duidelijk in de camera. 

De combinatie van dit alles zorgde ervoor dat ze zich in één post neerzette als iemand met een duidelijke visie en een eigen stem.

Gaat elke post dit doen? Zeker niet. Maar het bewijst wel dat een goed doordachte eerste post veel kan losmaken. En uiteraard zijn likes & impressies niet het enige wat telt, maar ook qua DM's en reacties zat het zeker goed 😉

Ik hoor steeds vaker dat de kansen er wél zijn voor vrouwelijke ondernemers.
Dat er bewust meer kapitaal die richting gaat, dat diversiteit hoog op de agenda staat. En ik geloof dat die tendens er is.

Maar de cijfers blijven hardnekkig. Slechts 35% van de Belgische ondernemers is een vrouw. Bij scale-ups is dat nog maar 15%. En van al het durfkapitaal wereldwijd ging in 2024 amper 2,3% naar teams met enkel vrouwelijke oprichters (zie artikel De Tijd hieronder).

Ik snap dat dat niet persé een kwestie is van slechte wil. Dat er minder vrouwen in STEM zitten, dat vrouwen vaker een ander type bedrijf bouwen - eentje dat niet altijd past in het klassieke VC-model van snel schalen en grote funding rondes. Die factoren spelen mee, absoluut.

Maar ik denk dat er nóg iets speelt. Iets dat minder over structuur gaat en meer over hoe vrouwen zichzelf neerzetten.

De post van Ann Broché bracht dat voor mij scherp in beeld. Ze beschrijft hoe ze tijdens een pitch wilde starten bij het probleem en de impact, en hoe haar (mannelijke) COO zei: nee, begin met die x10 groei. Ze moest even schakelen en twijfelde of ze daar wel mee kon uitpakken.

Ik herken dat bij veel vrouwen die ik spreek.

En dan niet alleen in een pitch. Het zit in hoe je over je bedrijf praat op een event, hoe je een gesprek met een investeerder ingaat. In de twijfel of je wel "ver genoeg" staat om kapitaal op te halen. In de reflex om je ambities te nuanceren nog voor je ze hebt uitgesproken.

Wat ik zie bij vrouwelijke founders (en bij mezelf, laat me daar ook eerlijk in zijn): we brengen meer nuance, meer context, meer "maar". Niet per definitie omdat we minder ambitieus zijn, maar omdat we onszelf constant aan het in vraag stellen zijn. Is dit niet te veel? Mag ik dit al claimen? Ben ik hier wel ver genoeg voor?

En eigenlijk houden we onszelf zo klein. Terwijl niemand ons gevraagd heeft om dat te doen.

Ik wil hiermee absoluut niet polariseren. De wereld is niet tegen ons. De kansen zijn er, de intenties ook. En vrouwen als structureel benadeeld neerzetten helpt niemand, zeker onszelf niet. Maar ik denk dat dit een onderschat stuk van het verhaal is.

En ik denk dat het van meerdere kanten kan komen. Van ons als vrouwen, door dat impostersyndroom wat minder het stuur te laten overnemen. En ook van mannen, door hier wat alerter voor te zijn. En het zou ook helpen als er simpelweg meer vrouwen in VC zaten.

Ik weet eerlijk gezegd niet precies waar de oplossing zit. Maar ik weet wel dat het begint met het benoemen. Merci om dat hier ook te doen, Ann. ‘t Was voor mij ook een goeie reminder.

CEO and co-founder at Uma Health 🚀🧡 | Sparking change in Women’s Health | Sales, Marketing & Business Development | Marathon runner 🏃🏼‍♀️

Dit weekend las ik in De Tijd het artikel over de hordes voor vrouwelijk ondernemerschap. Het verhaal van “Charlotte” raakte me, omdat ik me exact in haar schoenen bevond.

Een mooie farmajob.
Een mooi loon.
Veel zekerheid.
En toch dat hardnekkige kriebelen om zelf iets te bouwen. Ownership te nemen. Richting te geven aan iets waarvan ik voelde: dit maakt écht verschil.
Maar net zoals Charlotte maakte die stap richting ondernemerschap mij ergens ook bang.

Ik was niet bang van hard werken.
Niet bang van dingen doen die ik nog niet kende.
Dat had ik jarenlang gedaan in commerciële rollen in orthopedie en robotchirurgie, in een uitgesproken mannelijke wereld. Ik leerde er snel dat ik mijn (product)kennis harder moest bewijzen dan mannelijke collega’s. Maar eens het vertrouwen er was, kreeg ik vaak meer gedaan. Dat mechanisme herken ik vandaag nog steeds.

Waar ik wél bang voor was?
De onzekerheid die ik zou creëren voor mijn gezin.
Voor mijn dochters, die binnenkort naar de universiteit gaan en voor wie ik alle kansen wil openhouden.
En voor die innerlijke twijfel die opduikt net wanneer je vooruit zou moeten kijken.

Terwijl ondernemen soms net betekent: stappen zetten vóór alles vastligt.
Durven vooruitlopen op de feiten, zonder jezelf te verliezen.

Ik voelde dat onlangs nog tijdens een pitch in het Wintercircus Ghent.
Ik wilde starten bij het probleem en de impact.
Mijn COO Thibaut Santermans zei: “Ann, nee. We zijn in ons eerste jaar van 5000 euro omzet in januari 2025 naar 50.000 euro in januari 2026 gegaan. Maal 10 gegaan. Dáár begin je mee.”

Ik moest even schakelen en voelde me twijfelen, kan ik wel zo uitpakken?
Maar toen ik het uitsprak, voelde het juist.
Bescheidenheid mag geen rem zijn. Ambitie en groei mogen benoemd worden.

Wat mij ook raakt in het artikel, is wat Claire Selis en Joke Dehond benoemen.
Dat vrouwen vaak anders ondernemen. Met meer aandacht voor duurzaamheid, maatschappelijke impact en realistische groei.
Dat die vorm van ondernemen nog te vaak wordt gezien als minder schaalbaar, minder rendabel, minder ambitieus.

Mijn ervaring is net het omgekeerde.
Met Uma Health bouwen we rond vrouwengezondheid, een domein dat jarenlang als niche werd weggezet. Terwijl de socio-economische impact enorm is. McKinsey & Company becijferde dat het dichten van de gender health gap tot 1.000 miljard dollar per jaar kan opleveren. Dat is geen zachte return. Dat is structurele waardecreatie.

Impact ondernemen betekent dus niet kleiner denken.
Het betekent vaak een probleem eindelijk ernstig nemen.

Misschien moeten we vrouwen dus niet alleen aanmoedigen om meer te springen.
Misschien moeten we ook stoppen met impact en ambitie tegenover elkaar te zetten.

Voor elke vrouw die twijfelt zoals Charlotte:
je hoeft niet eerst alles te bewijzen om te mogen beginnen.
Beginnen ís bewijzen.

Dank aan de redactie van De Tijd om dit gesprek opnieuw scherp te stellen.
En dank aan alle vrouwen die dit pad al bewandelen, soms luid, vaak in stilte.

Open article: De hordes voor vrouwelijk ondernemerschap: ‘Ik moet gewoon springen, maar ik denk er te veel over na’ by tijd.be

De hordes voor vrouwelijk ondernemerschap: ‘Ik moet gewoon springen, maar ik denk er te veel over na’

taplio